Πέρσι ο Ρανιέρι, φέτος ο Κόντε, το 3-5-2 και οι παραλλαγές του, η άκρως ιταλική Γουότφορντ του Ματσάρι και μία Πρέμιερ Λιγκ που μυρίζει Ιταλία.
Μια προσπάθεια αποσαφήνισης του τι ήταν αυτό που με οδήγησε να αγαπήσω ένα άθλημα το οποίο φαινομενικά φαντάζει τόσο απλό, αλλά στην πραγματικότητα είναι τόσο σύνθετο.
Κάθε τι ωραίο έχει και ένα τέλος. Έτσι και το παραμύθι της Λέστερ στην Πρέμιερ Λιγκ.
Κάποτε η κατοχή κέρδιζε παιχνίδια και πρωταθλήματα. Τι γίνεται φέτος όμως με τις ομάδες που έχουν ως κύριο "συστατικό" τους τα υψηλά νούμερα κατοχής;
Όταν μιλάμε για ξεχωριστούς ποδοσφαιριστές το μυαλό μας πηγαίνει σε πολλές περιπτώσεις. Όταν μιλάμε για θρύλους το μυαλό μας οδηγεί σε ελάχιστους που άφησαν πραγματικά εποχή με τις ομάδες τους και όχι μόνο. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, οι συγκεκριμένοι ποδοσφαιριστές έχουν ένα νούμερο φανέλας που τους χαρακτηρίζει.
