Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε

Share it: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

Το Debut.gr και ο Δημήτρης Μαλγαρινός παρουσιάζουν τη ζωή της ΑΕΚ μετά τη κατάκτηση του διηπειρωτικού κυπέλλου αλλά και τα προβλήματα που υφίστανται ακόμα στις τάξεις των κιτρινόμαυρων.

Share it: Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

Πρωταθλητές κόσμου και Βασίλισσα ξανά από την μια να αγαπιόμαστε και ότι όλα κυλάνε αρμονικά από την μια. Από την άλλη βαριές ήττες από Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και 5η θέση(έστω και σε ισοβαθμία) αρχές μήνα Μαρτίου, χαμένος στόχος κυπέλλου, εμφάνιση αποκαρδιωτική μέσα στην Πυλαία (δεν μπήκε ποτέ στο ματς), ξανά αλλαγές Αμερικάνων μεσούσοις στη σεζόν και καλή πορεία στο Basketball Champions Leagueμέχρι στιγμής για να είμαστε δίκαιοι. Μάλλον αντιφατική μοιάζει η εικόνα αυτή με τον τίτλο πρωταθλητές κόσμου.

Σε ένα κύπελλο που εξαρχής έδειχνε κατώτερο του τίτλου του η ΑΕΚ στέφτηκε πρωταθλήτρια κόσμου. Το International Cup της FIBA μάλλον πιο πολύ με παρωδία έμοιαζε πάρα με τουρνουά διηπειρωτικό. Ειδικά σε ένα θεσμό που έλειπαν εκπρόσωποι από τις κατά τεκμήριο 2 καλύτερες λίγκες στον κόσμο (NBA και Euroleague) αλλά και εκπρόσωποι από κορυφαία πρωταθλήματα όπως Ισπανικό, Τούρκικο ο τίτλος έχανε εξ αρχής την αξία του. Προσωπικά μου θύμισε ένα ζευγάρι τελικών που έγινε πριν κάποια χρόνια ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την βραζιλιάνικη Πινέιρος. Η βραζιλιάνικη ομάδα η οποία είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής αναμετρήθηκε μέσα στο κατακαλόκαιρο με τους ερυθρόλευκους σε δύο ματς που έγιναν και τα δύο στην χώρα του καφέ. Οι τότε πρωταθλητές Ευρώπης παρότι ανέτοιμοι κέρδισαν σχετικά εύκολα και τα δύο ματς και στέφθηκαν πρωταθλητές κόσμου. Η FIBA όπως και σε αυτό τομέα θα πρέπει να πάρει παραδείγματα από την FIFA. Το ποδοσφαιρικό διηπειρωτικό γίνεται σε γεμάτα γήπεδα με τις πραγματικά καλύτερες ομάδες από κάθε ήπειρο και έντονο ενδιαφέρον παρά το γεγονός ότι κάθε χρόνο το κερδίζει Ευρωπαϊκή ομάδα. Σαφή συμπεράσματα για την δυναμικότητα των ομάδων που συμμετείχαν δεν μπορούν να εξαχθούν από δύο αγώνες όμως μπορούμε να πούμε το εξής. Η ΑΕΚ δυσκολεύτηκε πολύ περισσότερο σε ματς του ελληνικού πρωταθλήματος ακόμα και με ομάδες με στόχο την σωτηρία πάρα στο ζευγάρι των δύο αγώνων στην Βραζιλία.

Η ΑΕΚ βέβαια από την πλευρά της έκανε το καθήκον της κέρδισε άνετα τον θεσμό και πρόσθεσε ένα ακόμα τρόπαιο στην συλλογή. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο τίτλος που έφερε απέχει πολύ από την πραγματικά καλύτερη ομάδα του κόσμου. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της διοίκησης προώθησης του θεσμού και παρουσίαση της κατάκτησης ως ύστατης επιτυχίας η αλήθεια είναι λίγο διαφορετική. Κι αυτή είναι ότι πραγματική αίγλη του κυπέλλου είναι πενιχρή για τον τίτλο του. Αναμφισβήτητα εάν αναλογιστεί για το που βρίσκονταν η ομάδα πριν από 6-7 χρόνια η κατάκτηση αυτή είναι όχι απλά τεράστιο βήμα αλλά άλμα. Όμως πρέπει να σκεφτούμε και τις κινήσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια και το λεφτά που έχουν επενδυθεί από τον Μάκη Αγγελόπουλο οι απαιτήσεις για καλύτερη εικόνα τουλάχιστον είναι δικαιολογίσιμες. Και η εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα αυτή την περίοδο δεν αντιπροσωπεύει στο έπακρο την ποιότητα του ρόστερ και το επίπεδο του προπονητή. Σίγουρα θα πει κάποιος μα τι να έκανε η ομάδα να μην κατέβαινε. Σίγουρα όχι αλλά να μην υπάρχει αυτή η διθυραμβική αντιμετώπιση από την διοίκηση και κατά επέκταση από την ομάδα. Εν τέλει συγχαρητήρια στην ομάδα της ΑΕΚ για την επιτυχία της αλλά οι πραγματικοί είναι άλλοι και μέχρι στιγμής έχει δρόμο και σίγουρα δουλειά για να φτάσει εκεί.

Υ.Γ. Μεγάλο σεβασμό στο λαό της ομάδας που ακόμα και στην άλλη άκρη του κόσμου, εκπροσώπησε την κερκίδα και μάλιστα σε ένα άθλημα που ο κόσμος της ΑΕΚ δεν έχει δείξει μεγάλη αγάπη στην ομάδα.