Όταν το καλό, γίνεται… Κακά!

Ο Κακά βρίσκεται πολύ κοντά στο να κρεμάσει τα παπούτσια του και εμείς, λόγω της μελαγχολίας, θυμόμαστε εκείνη την εποχή που μεσουρανούσε.

Share it: Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+

Ο Κακά είναι μία ιστορία από μόνος του. Ή μάλλον είναι ένα πρόσωπο που κουβαλά πολλές ιστορίες πάνω του. Από την αρχή της καριέρας του μέχρι και σήμερα.

Ο Βραζιλιάνος χαφ δεν είναι από τις κλασικές περιπτώσεις ποδοσφαιριστών από τη «χώρα του καφέ». Δεν ξεκίνησε να κλωτσάει το τόπι, ώστε μία μέρα να ξεφύγει από τη φτώχεια και την ανέχεια, όπως πολλοί άλλοι συμπατριώτες του. Ούτε επειδή μεγάλωσε στις γνωστές φαβέλες. Το αντίθετο μάλιστα.

Είναι παιδί πλούσιας οικογένειας, οπότε το ποδόσφαιρο ήταν το αγαπημένο του… χόμπι και όχι ένας τρόπος για να γεμίσει τις τσέπες του με χρήματα. Ασχέτως, αν στην πορεία της καριέρας του το κατάφερε και αυτό. Πρωταρχικός του στόχος ήταν να γεμίσει τη καρδιά του με όλα όσα μπορεί να μας προσφέρει ο «βασιλιάς των σπορ». Αν και εδώ πέρα πρέπει να τον… ομπριγκάρουμε (obrigado= ευχαριστώ, οπότε το έφτιαξα λίγο) για όλες εκείνες τις στιγμές «μαγείας» που μας χάρισε σε κάθε του επαφή με τη μπάλα.

Αν του το λέγαμε αυτό θα κοκκίνιζε. Γιατί αυτός είναι. Το μόνο που θα έκανε ήταν να ευχαριστήσει το Θεό για όλα τα παραπάνω.

He belongs to Jesus

Μιας και το αναφέραμε κάπου εδώ θα πρέπει να μιλήσουμε για μία ιστορία που άλλαξε τον Κακά. Όχι ποδοσφαιρική. Αλλά μία ιστορία ζωής. Γιατί κάπως έτσι ο Βραζιλιάνος έγινε ένα με τον Χριστό. Άλλωστε οι περισσότεροι συμπατριώτες του είναι Θεοσεβούμενοι.

Συγκεκριμένα ο Κακά σε νεαρή ηλικία είχε ένα ατύχημα σε μία πισίνα. Οι γιατροί φοβόντουσαν πως όχι μόνο ο 18χρονος -τότε- παίκτης θα σταμάταγε απότομα το ποδόσφαιρο. Φοβόντουσαν ότι ενδεχομένως δεν θα περπάταγε ποτέ ξανά.

Ωστόσο, αρκετό χρονικό διάστημα μετά, όχι μόνο περπάτησε, αλλά μπόρεσε να φορέσει και πάλι εξάταπα και σορτσάκι. Θαύμα; Κανείς δεν ξέρει. Όμως ο Κακά αποφάσισε από εκείνη τη στιγμή και έπειτα να αφιερώσει τη ζωή του στον γιο του Θεού. Τον Ιησού Χριστό.

Γι’΄αυτό άλλωστε και τα περισσότερα γκολ του τα αφιέρωνε σε εκείνον (σήκωνε ψηλά τα χέρια προς τον ουρανό), ενώ άλλες φορές φορούσε ειδικό μπλουζάκι που έγραφε «I belong to Jesus». Δηλαδή, «ανήκω στον Χριστό».

Ο τελευταίος…. γήινος!

Από το 2008 μέχρι και σήμερα η «Χρυσή Μπάλα» έχει δύο νικητές. Δύο… εξωγήινους (όπως πολλές φορές έχουν χαρακτηριστεί). Τον Κριστιάνο Ρονάλντο και τον Λιονέλ Μέσι.

Ωστόσο, πριν από αυτούς τους δύο υπήρξε ένας… γήινος. Έτσι, λοιπόν για όλους όσους δεν το θυμούνται (ή που κοντεύουν να το ξεχάσουν) ο Κακά ήταν εκείνος που το 2007 κατέκτησε τη τελευταία «Χρυσή Μπάλα» πριν ξεκινήσει η δυναστεία του Πορτογάλου και του Αργεντινού επιθετικού.

Με τον Βραζιλιάνο να κάνει πράγματα και θαύματα με τη Μίλαν με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ στον τελικό της Αθήνας απέναντι στη Λίβερπουλ.

Η ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία (για μερικές μέρες)

Οι εμφανίσεις του Κακά από το καλοκαίρι του 2007 και έπειτα με τη Μίλαν ήταν αρκετά καλές, αλλά, όχι στο ίδιο επίπεδο, όπως τότε που ψηφίστηκε ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου.

Παράλληλα, οι τραυματισμοί που τον άφηναν για καιρό εκτός γηπέδων του στερούσαν τη δυνατότητα να βρει το ρυθμό του. Ακόμη και έτσι όμως ο Βραζιλιάνος ήταν άλλη κλάση.

Γι’ αυτό το λόγο και η Ρεάλ Μαδρίτης το καλοκαίρι του 2009 αποφάσισε να τον κάνει δικό της. Η «βασίλισσα» ήθελε ένα νέο «χρυσαφικό». Έτσι και έγινε. Στις αρχές του καλοκαιριού του 2009, Μίλαν και Ρεάλ, έδωσαν τα χέρια για 68.5 εκατομμύρια ευρώ.

Χρηματικό ποσό που έκανε τον Κακά την ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Για μερικές μέρες. Μιας και λίγο αργότερα οι Μαδριλένοι απέκτησαν τον Κριστιάνο Ρονάλντο, έναντι 90 «χαρτιών».

Εγένετο… Κακά!

Τελευταία σημαντική ιστορία για τον Κακά. Πως πήρε το όνομα αυτό; Στην ουσία δεν είναι το πραγματικό του. Αλλά ένα «παρατσούκλι». Πριν όλος ο πλανήτης τον γνωρίσει ως Κακά, εκείνος γυρνούσε στο Ρικάρντο Ίζεκσον Ντος Άντος Λέιτε.

Ωστόσο, ο μικρός αδερφός του (που είναι και αυτός ποδοσφαιριστής) επειδή δεν μπορούσε να πει το «Ρικάρντο» τον φώναζε… Κακά.  Αυτό όχι μόνο έμεινε σε φίλους και συγγενείς, αλλά, έτυχε έτσι να μάθει όλη η υφήλιος έναν από τους πιο ταλαντούχους ποδοσφαιριστές της τελευταίας γενιάς των «δεκαριών».