Μια ομάδα βγαλμένη από παραμύθι

Ο Ολυμπιακός δεν κατόρθωσε να κατακτήσει την – 4η στην ιστορία του – Ευρωλίγκα. Κατόρθωσε, όμως, να «κερδίσει» το σεβασμό ολόκληρου του μπασκετόφιλου κοινού και απέδειξε ότι έχει «παρόν» και «μέλλον». Το Debut.gr «εκθειάζει» τα φοβερά επιτεύγματα της ομάδας του Πειραιά τη φετινή (κι όχι μόνο) σεζόν.

Share it: Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+

Καμιά φορά τα πράγματα δεν έρχονται έτσι όπως τα προσδοκάς. Το όνειρο «προσκρούει» στην πραγματικότητα, η επιθυμία στην εφικτότητα, η φαντασία στο ρεαλισμό. Κόντρα, λοιπόν, στους πάντες και τα πάντα, ο μπασκετικός Ολυμπιακός έφτασε στην πηγή δίχως να μπορέσει να πιει νερό. Ωστόσο, ήταν, για μία ακόμη φορά, πιστός στο ραντεβού του με την παράδοση που τον θέλει να μην τα παρατά, να μην λογαριάζει μεγαθήρια και προβλέψεις, να μην ηττάται πριν καν μπει στο παρκέ. Είναι, πέραν πάσης αμφιβολίας, ΑΞΙΟΣ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΩΝ για την πορεία του στην απαιτητικότατη εφετινή Euroleague, κάνοντας για μία ακόμη φορά υπερήφανους όχι μόνο το διοικητικό/προπονητικό team και τους φιλάθλους του, αλλά και ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό! Οι ερυθρόλευκοι δεν θα μπορούσαν να μη φύγουν «με ψηλά το κεφάλι» από την Κωνσταντινούπολη από τη στιγμή που:

Η ομάδα των αφών Αγγελόπουλων μπορεί και μάς κάνει όλους υπερήφανους, διότι κάθε χρόνο «αναμετριέται» με τον εαυτό της, ξεπερνά τις αδυναμίες της και κερδίζει τα «στοιχήματα» που έχει βάλει, κόντρα σε όλους και σε όλα. Γιατί καταφέρνει να αψηφά τις (καλοπροαίρετες ή μη) κριτικές που συνεχώς τής ασκούνται (μεταξύ αυτών περιλαμβάνομαι κι εγώ φυσικά): από το ότι το roster είναι ελλιπές μέχρι ότι ο coach Σφαιρόπουλος …«δεν κάνει». Επειδή, ταυτόχρονα, η ομάδα αυτή παλεύει – συνεχώς και δίχως υπερβολή – με «θεούς και δαίμονες». Διότι, παρά τις απανωτές αναποδιές (τραυματισμούς, κ.λπ.), ο Ολυμπιακός έχει δείξει ότι μπορεί να μεταμορφωθεί σε …Λερναία Ύδρα και ότι δεν φοβάται να πάρει τα ρίσκα του.

Η ομάδα του Πειραιά μπορεί και μάς κάνει όλους υπερήφανους, επειδή κάθε παίκτης έχει το ρόλο του και «βάζει το λιθαράκι του» στο «χτίσιμο» της επιτυχίας: ο Young με τα rebounds του, ο …πρωτάρης Birch με τη μαχητικότητα, τις τάπες και τα καρφώματά του, ο Παπαπέτρου με τη φοβερή του ωριμότητα και το αξιόπιστο shoot του, ο Σπανούλης γιατί είναι ο …Σπανούλης, ο Waters με την αθόρυβη δουλειά του στην άμυνα και το οργανωτικό παιχνίδι, ο Πρίντεζης με το αγαπημένο «πεταχτάρι» και την κατάθεση ψυχής σε κάθε αγώνα, ο Παπανικολάου με την πολύτιμη δουλειά σε άμυνα και επίθεση και με το πηγαίο του πάθος, ο Μάντζαρης με το μυαλωμένο του παιχνίδι σε άμυνα και (πλέον) επίθεση, ο Green με τα τρίποντά του, ο Αγραβάνης και ο Milutinov με την τρομερή τους βελτίωση. Και, φυσικά, οι δύο μεγάλοι άτυχοι της σεζόν: ο παιχταράς-πολυεργαλείο Hackett και το «βελούδινο σφυρί» ονόματι Matt Lojeski.

Η ομάδα του Γιάννη Σφαιρόπουλου μπορεί και μάς κάνει όλους υπερήφανους, για έναν ακόμη απλούστατο λόγο: γιατί είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ (με όλη τη σημασία της λέξεως). Μία ομάδα που δεν φοβάται να «κοιτάξει στα μάτια» κανέναν αντίπαλο (όσο ισχυρότερος κι αν είναι θεωρητικά), που δύσκολα θα πετάξει «λευκή πετσέτα» κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού (όσο «στραβά» κι αν αυτό της πάει), που δε λογαριάζει budget και φαβορί (καθώς τα χρήματα και τα προγνωστικά δεν «παίζουν» basket). Και αυτό δεν απορρέει μόνο από την εφετινή αγωνιστική παρουσία των ερυθρολεύκων. Συνάγεται από μια σφαιρική οπτική κι ένα συνολικό απολογισμό της πορείας τους την τελευταία 5ετία. Το ίδιο «μέταλλο» έδειχνε αυτή η ομάδα με τον Ivković, το ίδιο με τον Μπαρτζώκα, το ίδιο και με τον Σφαιρόπουλο. Κι αυτό, γιατί τα μυστικά της επιτυχίας ήταν και είναι πάντα κοινά: χαμηλό budget αλλά αξιόμαχο roster, το «εμείς» πάνω από το «εγώ», διατήρηση ενός βασικού κορμού Ελλήνων παικτών και πλαισίωσή τους από εξελίξιμους και έμπειρους ξένους και εμπιστοσύνη στο πλάνο του προπονητή. Ένα project που έχει αποδειχθεί στην πράξη ιδιαίτερα επιτυχημένο (συγκριτικά με την περίοδο 2000-2010).

Οι ερυθρόλευκοι μπορούν και μάς κάνουν όλους υπερήφανους, γιατί απλά έχουν κερδίσει το σεβασμό όλων: φιλάθλων, οπαδών, προπονητών, διοικούντων και αντιπάλων. Διότι αποπνέουν μπασκετική «υγεία» και ένα «οικογενειακό» κλίμα. Επειδή δείχνουν ικανοί για τα πάντα, σα να μην έχουν «ταβάνι». Επειδή διαθέτουν το γοητευτικό στοιχείο του απρόβλεπτου, σα να μην ξέρεις τι να προσδοκάς από τους ίδιους. Γιατί, κυρίως, η ομαδάρα αυτή έχει το δικό της ξεχωριστό τρόπο να μάς συγκινεί, να μάς καθηλώνει και να μάς κάνει όχι μόνο να χαιρόμαστε που την (υπο)στηρίζουμε, αλλά και να τη θαυμάζουμε για όσες αλησμόνητες στιγμές μάς έχει χαρίσει: στην Πόλη το 2012, στο Λονδίνο το 2013, στη Μαδρίτη το 2015, ξανά φέτος στην Πόλη, στις μοναδικές ανατροπές που έχει σημειώσει κατά καιρούς.

Και, τέλος, η ομάδα του Ολυμπιακού μπορεί και μάς κάνει όλους υπερήφανους για αυτό που αναγράφεται στον τίτλο του παρόντος κειμένου: γιατί είναι πραγματικά βγαλμένη από παραμύθι. Και μολονότι όλα τα παραμύθια έχουν ένα τέλος, ο μπασκετικός Ολυμπιακός δείχνει ικανός να «γράψει» κι άλλα τέτοια στο μέλλον, όπως μόνο εκείνος γνωρίζει: όμορφα, αξέχαστα, μαγευτικά, γαύρικα…

 

Υ.Γ. 1: Ένα τεράστιο μπράβο αξίζει, φυσικά, και στον ίδιο το Γιάννη Σφαιρόπουλο για την προσπάθειά του να οδηγήσει εκ νέου την ομάδα σε τελικό Euroleague βασιζόμενος σε γηγενείς παίκτες και με αμέτρητα προβλήματα καθ΄όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Το μέλλον είναι όλο μπροστά του…

Υ.Γ. 2: Με το παρόν άρθρο δεν επιχειρείται η αποσιώπηση των ελαττωμάτων, των αρνητικών στιγμών και των ελλείψεων που παρουσίασε ο φετινός Ολυμπιακός.